بسم‌الله الرحمن الرحیم

فَلا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ جاهِدْهُمْ بِهِ جِهاداً كَبِيراً

پیش‌نویس منتسب به تفاهمنامه ۱۴ ماده‌ای ایران و آمریکا که کلیات آن توسط وزیر امور خارجه کشورمان نیز به تائید رسیده است، حامل روحی خطرناک و قابل تأمل است. این تفاهمنامه می‌کوشد شکست آمریکا در جنگ رمضان را به میز مذاکره منتقل کرده و آنچه دشمن نتوانست با جنگ، محاصره، ترور، تحریم و فشار نظامی به دست آورد، در قالب تعهدات حقوقی، سازوکارهای نظارتی و قطعنامه شورای امنیت تثبیت کند.

مسئله اصلی در این متن، چند بند مبهم یا چند وعده ظاهراً جذاب نیست. مسئله این است که طرف متجاوز، پس از ناکامی در تحمیل اراده خود، می‌خواهد نظم پساجنگ را به‌گونه‌ای طراحی کند که ابزارهای قدرت جمهوری اسلامی، از موقعیت ژئوپلیتیکی ایران تا برنامه هسته‌ای، ظرفیت بازدارندگی منطقه‌ای و حق اعمال حاکمیت در تنگه هرمز، از دست ایران خارج و به مدار نظارت، تعلیق، مذاکره و تفسیر حقوقی قدرت‌های سلطه‌گر سپرده شود. این یعنی تبدیل پیروزی ایران اسلامی به پرونده‌ای قابل مدیریت توسط همان قدرتی که آغازگر جنگ و تجاوز بوده است. این متن، هیچ چیز اضافه‌ای جز بازگشت به وضعیت قبل از جنگ رمضان ندارد.

آمریکا در منطق واقعی قدرت، هرگز تعهد اخلاقی را جایگزین محاسبه قدرت نمی‌کند. تعهد به عدم مداخله، وعده تعلیق تحریم، وعده آزادسازی بخشی از اموال ملت ایران، یا سخن گفتن از بازسازی، مادامی که بر پایه تغییر قطعی موازنه قدرت نباشد، نه نشانه حسن‌نیت، بلکه ابزار خرید زمان، ترمیم جبهه شکست‌خورده دشمن و بازآرایی فشارهای آینده است.

ملت ایران تجربه کرده است که آمریکا تعهد می‌دهد، نقض عهد می‌کند، خسارت می‌زند، متهم می‌کند و سپس دور جدیدی از مذاکره را برای گرفتن امتیاز نقد و وعده‌های نسیه آغاز می‌کند. در این پیش‌نویس، خطر بزرگ آن است که حقوق مسلم ملت ایران در انرژی هسته‌ای، اموال بلوکه‌شده، فروش نفت، رفع محاصره، جبران خسارت و خروج نیروهای متجاوز از منطقه، همگی نه به‌عنوان تکلیف فوری متجاوز، بلکه در چارچوب یک فرآیند مذاکراتی، نظارتی و قابل تعلیق بازتعریف شوند؛ و خطر بزرگتر اینکه هیچ سخنی از حق مسلم ملت ایران برای قصاص قاتلین، آمرین، عاملین و ممهدین قتل رهبر عالیقدر جهان اسلام گفته نمی‌شود.

چنین رویکردی عملاً جای ظالم و مظلوم را عوض می‌کند. ایرانِ مورد تهاجم را در جایگاه متهم می‌نشاند و آمریکا را از موضع شکست‌خورده جنگ رمضان، به جایگاه ناظر، ضامن و طراح نظم آینده بازمی‌گرداند. مذاکره و صلح با آمریکای جنایتکار تا زمانی که خوی استکباری آن تغییر نکند، پذیرفتنی نیست؛ چرا که به هیچ روی حافظ عزت، استقلال، امنیت ملی و حقوق ملت نیست و چنین خطای بزرگی مسیر نفوذ مجدد، مهار قدرت ملی و خلع ید تدریجی از اهرم‌های اقتدار ایران را باز می‌کند. قاعده قرآنی نفی سبیل، اجازه نمی‌دهد سرنوشت امنیت، اقتصاد، انرژی، آبراه‌های راهبردی و کشورهای محور مقاومت در سازوکاری تعریف شود که ابتکار آن در نهایت به دست دشمن و نهادهای بین‌المللی تحت نفوذ او بیفتد.

حزب تمدن نوین اسلامی هشدار می‌دهد هر تفاهمی که شکست نظامی و راهبردی آمریکا را به پیروزی سیاسی و حقوقی او تبدیل کند، هرچند در ظاهر با واژگانی چون رفع تحریم، بازسازی، عدم مداخله و توقف جنگ آراسته شود، در باطن آغازگر مرحله‌ای خطرناک‌تر از فشار، نفوذ و مهار جمهوری اسلامی است. خسارت چنین توافقی فقط اقتصادی یا دیپلماتیک نیست؛ بلکه قدرت بازدارندگی کشور، اعتماد عمومی به حاکمیت، موقعیت منطقه‌ای ایران و سرمایه خون عظیم شهیدان جنگ رمضان را تضعیف کند.

راه درست، بستن فوری مسیر مذاکره با دشمن آمریکایی و شروع مذاکره با کشورهای منطقه به منظور اخراج هرچه سریعتر پایگاه‌های آمریکا از کشورهایشان به عنوان پیش شرط باز شدن تنگه هرمز برای ترانزیت‌های غیر از مقصد آمریکا و همپیمانان اوست. هیچ سازوکار نظارتی و هیچ قطعنامه‌ای نباید بر فراز حاکمیت ملی ایران قرار گیرد.

حزب تمدن نوین اسلامی از مسئولان کشور می‌خواهد با هوشیاری کامل، اجازه ندهند دشمنی که در میدان شکست خورده، در متن توافق پیروز شود. ملت ایران برای توقف جنگ، استقلال خود را معامله نمی‌کند؛ برای رفع تحریم، عزت خود را نمی‌فروشد و برای دریافت اموال خود، زیر بار نظم تحمیلی متجاوزان نخواهد رفت.
حزب تمدن نوین اسلامی
22 خرداد 1405